آخرین مطالب

ورزش الکترونیک، راهی برای فرار از بحران اقتصادی در ونزوئلا

در یکی از طبقات بالای یک مرکز خرید نیمه متروکه در آلتامیرا که جزء مناطق سطح بالای کاراکاس است، ساختمانی به نام اسپارتاکوس آرنا اسپرتز قرار دارد. پشت یک در با چراغ‌های نئون چشمک زن و در محیطی با صدای ملایم موزیک، یک اتاق سرد و سفید با چند کامپیوتر، میزبان برترین گیمرهای ونزوئلا (Gorgeous Gamers) است  – تیمی متشکل از پنج بازیکن حرفه‌ای بازی‌های ویدیویی آنلاین، به مربیگری ثریا بورلی. رفتار سرد این گروه نشان دهنده جدیت بسیار زیاد بازی آنهاست.

سرپرست این گروه، رایکو میسائیل است که در دنیای بازی چند نفره آنلاین دوتا 2 با نام Arrakiz شناخته می‌شود. در این بازی، دو تیم که هر کدام متشکل از 5 بازیکن است، فضای مخصوص خود را روی نقشه دارد که سعی به حفاظت از آن دارد. وقتی Rest of World با Arrakiz ملاقات کرد، او سخت در حال اجرای یکی از تورنمنت‌های شبانه بود. این بازی یک بازی دوستانه با تیم ملی کلمبیا بود که قرار بود گیمرهای ونزوئلا در لیگ پیش رو با آنها رقابت کنند.

به گفته بورلی، گیمرهای ونزوئلا جزء برترین گیمرهای جهان هستند اما در سال 2014 با ایجاد بحران اینترنت و برق در این کشور، رتبه این گیمرها هم به شدت افت کرد. تا سال 2018، گیمرهای ونزوئلا از تابلوی امتیازات بازی‌های بین المللی حذف شدند.

Arrakiz به سایت Rest of World می‌گوید “همه دوستان من معتقد بودند که باید کشورم را ترک کنم و این کار را به صورت حرفه‌ای دنبال کنم. هرگز تصور نمی‌کردم که بتوانم این کار را به صورت تمام وقت [در ونزوئلا] انجام دهم تا اینکه با گروه Gorgeous Gaming آشنا شدم.”

بورلی به تیمش “ورزشکاران سایبری” می‌گوید و تیم او هم مثل ورزشکاران تمرین می‌کنند. صبح‌های تیم با حرکات کششی دست و تمرین‌های حرکتی شروع می‌شود و بعد از آن تا 12 ساعت در روز تمرین می‌کنند که این تمرین‌ها شامل مطالعه سبک بازی رقبا هم می‌شود. گیمرهایی که تعهدی به کارشان نداشته باشند، از تیم خط زده می‌شوند. گیمرهایی که به تیم نهایی راه پیدا کنند، یک قرارداد امضاء می‌کنند که در آن مشخص می‌شود چه درصدی از جوایز به دست آمده در تورنمت‌ها به آنها تعلق می‌گیرد – هر چند بورلی درباره چگونگی تقسیم جوایز صحبت نکرد اما معمولاً رسم بر این است که 60 درصد از درآمدها به مدیران و 40 درصد به گیمرها تعلق بگیرد.

این شرایط فرصت بی نظیری برای سرمایه گذاران خارجی فراهم کرده است. ونزوئلا گیمرهای زیادی دارد که به پول نیاز دارند اما منابع لازم برای رقابت در عرصه‌های بین المللی را ندارند. Gorgeous Gaming در ژانویه 2022 تشکیل شد یعنی زمانی که دمیتری گراسیموف و ایوان ژدانوف دو مربی و گیمر سابق به ساحل Playa El Yaque در جزیره مارگاریتا رفتند. این دو قصد داشتند که بازیکنان ونزوئلایی بازی دوتا 2 را در این جزیره زیبای ارزان قیمت دور هم جمع کنند تا آنها را برای یکی از تورنمنت‌های قهرمانی esports به نام The International که با جایزه 40 میلیون دلاری توسط شرکت Valve برگزار شده بود، آموزش بدهند. به گفته گروه Gorgeous Gamers فرایند استخدام آنها برای شرکت در این تورنمنت سخت و طاقت فرسا بود اما شانس رهایی از فقر را به آنها می‌داد.

خاویر کولمنارس یکی از مربیان و مشاوران مستقل ونزوئلایی در زمینه esports می‌گوید “دوتا 2 هم مثل همه بازی‌های esports امسال در ونزوئلا رو به رشد و رونق است.” اما برای اینکه عرصه رقابت در این کشور رشد کند، باید مدل تیم Gorgeous Gaming را تقویت کنیم – ما نیاز به سرمایه گذاری، حمایت مالی برندها و شرکت‌های esports داریم.

بعداً بورلی هم به این تیم پیوست. او کارش را به عنوان مترجم روسی- اسپانیایی شروع کرد و پس از اینکه مهارت‌های مربیگری اش را در خدمت تیم قرار داد، وارد کادر مدیریتی شد. در آن زمان Gorgeous Gaming هم سعی داشت سبک کمپینگ فشرده شرکت‌های بزرگ این صنعت را تقلید کند.

بورلی می‌گوید “مسکو و ونزوئلا روابط دیپلماتیک خیلی خوبی دارند و پروازهای مستقیمی بین مسکو و مارگیتا وجود دارد. بنابراین، همه چیز برای راه‌اندازی این شرکت مهیا بود. وقتی دیمیتری و ایوان شروع به تحقیق درباره این منطقه کردند، متوجه شدند که همه تیم‌های حرفه‌ای در دو یا سه کشور آمریکای لاتین متمرکز هستند در نتیجه تصمیم گرفتند که ونزوئلا را امتحان کنند.”

ورود سرمایه گذاران روسی به این صحنه همزمان بود با بهبود اوضاع اقتصادی ونزوئلا که شرایط را برای رونق گرفتن دوباره صنعت گیمینگ این کشور فراهم کرد. در ماه‌های اخیر، شرکت‌های اینترنت خصوصی رونق گرفته‌اند. طبق اطلاعات سرویس Data by Ookla که آمار دسترسی به اینترنت را منتشر می‌کند، در سال 2021، سرعت اینترنت ثابت در ونزوئلا 3.46 مگابیت بر ثانیه افزایش داشته که نشان دهنده بهبود 113 درصدی نسبت به سال پیش است.

با این وجود، گیمرهای این کشور هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن دارند. تیم مدیریت Gorgeous Gamers پس از راه‌اندازی این تشکیلات متوجه شد که تجربه 140 بازیکن برتری که این گروه استخدام کرده، نسبت به رقبای آنها در پرو و برزیل که جزء پیشگامان منطقه بودند، بسیار کمتر است.

بورلی می‌گوید “در شرایطی که مردم ونزوئلا در حال مهاجرت و فروش کامپیوترهای خودشان بودند، جامعه بین المللی دوتا 2 از ما پیشی گرفت اما توانستیم دوباره دوتا 2 را در ونزوئلا احیا کنیم و هفت ماه اخیر برای ما بسیار پررونق بوده است.”

از بین بازیکنان اولیه، 20 نفر برای شرکت در مسابقات حضوری دعوت شدند. در این مسابقات علاوه بر مهارت‌های گیمینگ بازیکنان، مهارت‌های رهبری، کارگروهی و تمرکز آنها هم مورد بررسی قرار می‌گرفت. در نهایت پنج نفر انتخاب شده و به یک هتل شیک منتقل شدند. در این هتل مراقبت‌های بهداشتی، کمک هزینه‌های شخصی و همه مخارج گیمرها به آنها پرداخت شد. گیمرها اجازه مصرف نوشیدنی‌های الکلی و خروج از هتل را نداشتند. تنها کار این گیمرها بازی کردن تحت نظر مربیان تا حداکثر زمان ممکن بود.

با وجود این برنامه سخت، Arrakiz ادعا می‌کند که این سیستم، او را به عنوان یک گیمر کاملاً متحول کرده است. او می‌گوید “من هر آنچه برای تمرکز بر بازی نیاز داشتم را در اختیار داشتم و خود هتل همه کارهای لازم را انجام می‌داد. من شانس رقابت با گیمرهای بزرگ اروپایی را داشتم.” حالا لازم نبود که او نگران انجام کارهای غیررسمی برای پرداخت هزینه‌ها باشد.

بورلی و Arrakiz هر دو معتقدند که چهار یا پنج سال تا رسیدن به شرایط لازم برای شرکت در بزرگترین رقابت‌های جهان مثل The Major یا The International که تنها 18 یا 30 تیم از سرتاسر جهان در آن اجازه حضور پیدا می‌کنند، فاصله دارند. پس از اینکه اعضای تیم برای ورود به رقابت The International ناکام ماندند، سرمایه گذاران روسی به مسکو برگشته و اعضای تیم را به خانه فرستادند.

بورلی به عنوان یکی از شهروندان ونزوئلا به پتانسیل گیمرهای این کشور باور دارد به همین دلیل تصمیم گرفت تیمش را حفظ کند و Arrakiz را از شهر فقیر سن فلیکس در شرق این کشور به خانه خودش در ماراکای منتقل کند که حدود یک ساعت با پایتخت ونزوئلا فاصله دارد. Arrakiz می‌تواند در این شهر در رقابت‌هایی مثل اسپارتاکوس شرکت کند چون دسترسی به اینترنت و برق در این شهر تضمین شده است.

اما گیمرها برای رهایی از مشکلات اقتصادی فرصت زیادی ندارند چون دائماً ماهیچه‌های پشت، دست‌ها و بینایی آنها بررسی می‌شود تا آسیبی ندیده باشد. به گفته واشنگتن پست، گیمرهای esports نسبت به پلیرهای NFL به دلیل فشار بیشتر کارشان، دوران حرفه‌ای کوتاه‌تری دارند.

این یکی از دلایل پایبندی این گیمرها به برنامه سخت بورلی است چون هر رقابتی می‌تواند آخرین مسابقه آنها باشد. اکثر این گیمرها به تنهایی امکان خرید کامپیوتر را هم نداشتند.

به گفته کولمنارس “وقتی یک تیم قوی و مجهز وجود داشته باشد که با هم بازی کنند، همدیگر را بشناسند و به هم اعتماد کنند بازی گروهی آنها هم بهتر خواهد بود و مهم‌ترین علت برتری آنها در منطقه همین است. من معتقدم که این تیم می‌تواند در سطوح بالاتر هم بازی کند به این شرط که حمایت‌های مدیریت از آنها قطع نشود.”

بورلی ادعا می‌کند که حالا این تیم ونزوئلایی صددرصد متعلق به خود او و بازیکنانش است. او در حال حاضر به دنبال حامی مالی است و قصد دارد یک آکادمی مقرون به صرفه راه‌اندازی کند تا بچه‌ها را از سنین پایین‌تر آموزش دهد.

بورلی می‌گوید “ما مثل بقیه کشورها بازیکن 11 ساله نداریم چون نسل جوان ونزوئلا بدون برق و اینترنت بزرگ می‌شوند.”

اما Arrakiz فرصت ندارد که به نسل جدید بپردازد و می‌گوید “این فرصت هرگز دوباره برای من تکرار نمی‌شود. این تنها شانس من برای انجام یک کار بزرگ است. ونزوئلا به سرعت رو به تغییر است و تنها کاری که می‌توان انجام داد کنار آمدن با شرایط فعلی است.”

مطالب مشابه