آخرین مطالب

کسب‌وکار کثیف اصلاح شهرت آنلاین

در اواسط دههٔ ۲۰۰۰، Matt Earle یک بازاریاب اینترنتی در یک بانک ساحلی در برمودا بود که به جذب مشتریان جدید کمک می‌کرد. کارفرماهای شرکت‌ها تحت تأثیر مهارت‌های مت اِرل، به‌منظور افزایش اعتبار آنلاین پروفایل خود، او را استخدام نمودند. ارل خیلی زود متوجه شد آنها هر ساله، هزینه‌های هنگفتی را صرف پنهان کردن شایعه‌های دردسرساز، شکایت‌های قضایی یا اختلافات با بازرسان مالی می‌کنند. او در سال ۲۰١۰ به تورنتو بازگشت و یک سال بعد شرکت Reputation.ca را راه‌اندازی کرد، شرکتی که تغییرات و تحولات دیجیتالی ارائه می‌نماید و به کاربران و صاحبان مشاغل و کسب‌وکارها کمک می‌کند تا چگونگی ظاهر شدن مجدد خود در اینترنت را مدیریت نمایند.

دستاورد ارل ابزار اصلاح اعتبار آنلاین بود و به صنعتی پیوست که ارزش آن طبق یک برآورد، سالانه ۲۴۰ میلیون دلار است. این ابزارها، مدیریت بهینه‌سازی اعتبار آنلاینِ طیف وسیعی از شرکت‌های معروف با سابقه رتبه‌بندی بالا (مانند Navigator مستقر در تورنتو، که ژیان قمشی مجری سابق شبکه رادیویی CBC، برای اولین بار در سال ۲۰١۴ زمانی که درگیر اتهامات تجاوز جنسی بود به آن روی آورد) و همچنین سرویس‌های خدماتی کوچکتر (مانند شرکت Erle) را بر عهده دارند. بسیاری از مشتریان Reputation.ca کسب‌وکارهایی هستند که نگران تأثیر انتقادات کوبنده و نظرات منفی مشتریان یا جاروجنجال‌های کارمندان سابق خود در شبکه‌های اجتماعی هستند (یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۰ نشان داد که بازخورد منفی در انجمن‌های عمومی مانند Yelp یا فیس‌بوک می‌تواند ۹۲ درصد از مشتریان را دلزده کند). اما ارل و رقبای او نیز موارد مشابهی از تبلیغات و بازخورد منفی درباره افراد مختلف می‌شنوند، مثلاً دانش‌آموزانی که بواسطه انتشار تصاویر جنسی صریح در یک وب‌سایت پورنِ انتقامی تحقیر شده‌اند یا متخصصانی که ناامیدانه می‌خواهند کل‌کل‌ها و رجزخوانی‌های خود را از وبلاگ مشتری سابق پاک کنند یا مدیر‌عامل‌هایی که نمی‌توانند از شرّ داستان‌ها یا خبرنامه‌های قدیمی که مدام در نتایج گوگل ظاهر می‌شوند خلاص شوند. اینترنت حافظه‌ای طولانی دارد.

به هر حال پاک کردن این سوابق و این بازخوردها ارزان نیست و هزینه‌هایی در پی دارد. اجرای یک فرآیند اساسی برای دستیابی به این هدف می‌تواند چیزی حدود ١۰ تا ۲۰ هزار دلار یا بیشتر هزینه در بر داشته باشد و معمولاً حداقل در طول چهار تا هشت ماه اجرا خواهد شد. کارکنان ارل بصورت شبانه‌روزی مجموعه‌ تاکتیک‌هایی بکار می‌گیرند تا تأثیر محتوای ناخواسته را کم کرده یا آنها را به‌صورت کامل حذف نمایند. آنها روش‌هایی دارند که با برقراری ارتباط با مشتریان راضی، آنها را به ثبت نظرات مثبت در راستای بالا بردن میانگین‌ نظرات ثبت شده بویژه در قسمت‌‌های ستاره‌دار ترغیب و تشویق می‌نمایند. همچنین می‌توانند مدخل‌های ویکی‌پدیا را به گونه‌ای اصلاح نمایند که با استاندارد‌های ویراستاران داوطلب وب‌سایت که با تلاش بی‌وقفه تبلیغات بی‌رویه را حذف می-نمایند، مطابقت داشته باشند. برای مخفی کردن یک لینک معیوب یا مخرب یا نظرات انتقادی، می‌توان به نقش-آفرینان بزرگ اینترنتی نظیر فیس‌بوک، گوگل و توییتر درخواست تجدیدنظر داد. اگر موضوع یک داستان ناخوشایند یا غیرواقعی در مطبوعات رایج و متعارف باشد، کارکنان ممکن است تحقیقاتی را در اختیار نشریه قرار دهند که موجب اصلاح یا شفاف‌سازی آن شود. اگر تمام این موارد کافی نبود، راهکار و گزینه اساسی این است که محتوا به‌طور کامل از بین برود.

ارل می گوید: «تقریباً تمام روزنامه‌های معتبر سیاست و خط‌ مشی عدم حذف محتوا و سوابق را دنبال می‌ نمایند. در مورد وبلاگ‌ها، اخبار مستقل یا وب‌سایت‌های بررسی، گاهی اوقات متفاوت است. از آنجایی که این موارد الزاماً از قوانین رفتاری روزنامه‌نگاری پیروی نمی‌کنند، با نامه‌های وکلا می‌توان مستقیماً آنها را  وادار  به حذف مطالب و محتوای مورد نظر نمود و تحت فشار قرار داد و یا تهدید کرد. ارل می‌گوید: «ما هر کاری که بتوانیم برای حذف محتوا انجام می‌دهیم.»

اما راه‌حل‌هایی که بهبوددهنده‌های اعتبار آنلاین به افراد رسواشده و تحت فشار ارائه می‌نمایند و سودی که از آنها می‌گیرند، ممکن است افراد زورگو را نیز تحریک نماید. این جنبهٔ منفی مدیریت اعتبار آنلاین است؛ وب‌سایت‌ها می‌توانند با حذف مطالب و محتواهای مضری که در وهله اول دیگران را به ارسال آن‌ها تشویق کرده‌اند، درآمد کسب نمایند. این ناشران اغلب خارج از آمریکای شمالی مستقر هستند و می‌توانند بخشی از شبکه‌های بزرگتری باشند که محتوا را به‌طور گسترده به‌اشتراک می‌گذارند. این ناشران صرفاً در راستای ظاهر شدن پست‌هایشان در سایتی دیگر و با نامی دیگر، ممکن است فقط تا چند ماه قبل از ناپدید شدن فعالیت نمایند. آنها چه کسب‌وکارها یا افراد را هدف قرار دهند، چه خود را به‌عنوان سایت‌های حمایت از حقوق مصرف‌کننده یا سایت‌های شایعه‌پراکنی معرفی نمایند، محتوایشان هرگز راستی‌آزمایی نمی‌شوند، عموماً منفی هستند و تقریباً همیشه برای آسیب رساندن طراحی شده‌اند.

همان‌طور که پرداخت پول به افراد گروگان‌گیر می‌تواند به‌طور ناخواسته بازاری برای گروگان‌گیری ایجاد نماید، به‌نظر می‌رسد بازار پررونق اصلاح اعتبار آنلاین نیز باعث ترویج بیشتر رسوایی و بدنامی آنلاین و اکوسیستمی برای مدیریت آن می‌شود. اما آیا واسطه‌های اصلاح اعتبار آنلاین، اعتبار همه را به مخاطره می اندازند؟

در پست اخیر حذف شده در The Dirty که طبق معمول همراه با نام و عکس سوژه منتشر شده، آمده است: «این مرد نه تنها اعتیاد دارد، بلکه مرا مجبور به انجام کارهای جنسی دیوانه کننده‌ای کرد که راضی به انجام آنها نبودم. او با پسر دیگری به من خیانت کرد.»

The Dirty که در سال 2007 تأسیس شد، اطاعات محرمانهٔ ناشناس درباره افراد عادی، از جمله کانادایی‌ها را در پلتفرمی که شبیه به یک سایت خبری مشهور است، منتشر می‌کند. کاربران می‌توانند داستان‌ها را بر اساس شهر جستجو نمایند و اتهامات به ظاهر بی‌پایان خیانت، کلاهبرداری، بیماری‌های مقاربتی و هوسبازی عمومی را مرور کنند. از آن‌جا که The Dirty شامل مجموعه‌ای از محتوای ممنوعه از جمله مطالب کاذب افتراآمیز، نفرت‌پراکنی، پورنوگرافی، پورن انتقام‌جویانه و تصاویر افراد زیر سن قانونی می‌باشد، ممکن است بازدیدکننده از مطالبی که ارسال می‌شود شوکه شود. سؤالات متداول قانونی آنها می‌گوید: «ما مأمور کشف حقیقت نیستیم. ما نمی‌توانیم اختلافات واقعی بین غریبه ها را حل کنیم. بنابراین، ما پست‌ها را صرفاً به این دلیل که یکی از طرفین ادعای اثبات نشده‌ای مبنی بر اینکه یک پست حاوی اطلاعات نادرست است، حذف نمی‌کنیم.»

با این حال، پست‌های بسیاری از این سایت‌ها را می‌توان به قیمتی حذف کرد. مثلاً badgirlreports.date یا cheaters.news، تبلیغات نوار کناری را برای خدمات بهبود و اصلاح اعتبار آنلاین اجرا می‌کنند. وب‌سایت Ripoff Report برای نظارت و کنترل مشاغل و آنچه در مورد آنها در صفحاتش گفته می‌شود، علناً از آنها پول می‌گیرد. برخی دیگر مانند The Dirty روابط همکاری با شرکت‌های بهسازی اعتبار آنلاین دارند که به آنها اجازه می‌دهد تا از نرخ حذف ۱۰۰ درصدی برخوردار شوند. طبق اسناد دادگاه، بین سال‌های ۲۰١۶ تا ۲۰١۷، براندون روک (Brandon Rook) مشاور زمین‌شناسی و بازرگانی مستقر در ونکوور، در تقریباً ۱۰۰  پست در رسانه‌های اجتماعی و وب‌سایت‌ها از جمله The Dirty، مست، کلاهبردار و دروغگو نامیده شد. دادگاه روک را به پرداخت ۲۰۰ هزار دلار غرامت به اضافه هزینه‌هایی که به نامزد سابقش تحمیل کرده بود، محکوم کرد (روک یک متخصص استخدام کرده بود تا نظرات کاذب را به یک آدرس IP مرتبط با وای‌فای خانگی دوست دختر سابقش لینک نماید.). حتی قبل از تکمیل پرونده‌اش، ۲۹۸۷۰ دلار به مشاوران اعتبار آنلاین پرداخت نمود. اکنون بیشتر نتایج جستجوی نام روک، مربوط به پرونده موفق دادگاه او می باشد و به سختی می‌توان یک مورد ناخوشایند در مورد او پیدا کرد.

سود سایت‌ها از شایعات بی اساسی که برای فرافکنی ایجاد شده‌اند، می‌تواند چیزی شبیه به اخاذی باشد. هرمان تومورچو اوغلو  (Herman Tumurcuoglu)  در سال ۲۰١۵ یکی از بنیانگذاران Searchreputation.net مستقر در مونترال بود، او هنگامی که متوجه شد می‌تواند کسب‌وکاری را بر اساس سئوی معکوس یا حذف و سانسور ایجاد کند، گفت دیگر تمایلی به همکاری با آنها ندارد. SEO یا بهینه سازی موتور جستجو، به تکنیک‌ها و راهکارهای بهبود رتبه ‌سایت در نتایج جستجو اطلاق می‌شود. اکثر مردم هیچ وقت به صفحات بعدی جستجوی گوگل نگاه نمی‌کنند، چون بیش از ۹۰ درصد کلیک‌ها به ده نتیجه برتر در صفحه اول اختصاص می‌یابد. سئوی خوب با استفاده از کلمات کلیدی خاص، باعث می‌شود مشتریان بتوانند شما را پیدا کنند. اما این فرآیند نیز می-تواند معکوس شود. با غلبه بر نتایج جستجوی منفی با نتایج مثبت، می‌توانید محتوای نامطلوب را به پایین‌ترین نتایج فرستاده و یافتن آنها را سخت‌تر کنید. آیا ویدئوی نامطلوبی هست که بترسید کارفرمایان احتمالی با آن مواجه شوند؟ با سئوی معکوس بجای اینکه بلافاصله در صفحه اول نتایج ظاهر شود، در صفحه پنجم ظاهر می-شود. ویدیو هنوز وجود دارد اما عملاً از دید خارج است.

این شرکت ماهیانه بین ١۵۰۰ تا ۲۵۰۰ دلار دریافت می‌نماید تا به نمایندگی از طرف مشتریان در سراسر جهان نتایج ناخواسته را در صفحات پایین نگه دارد و شایعات اعتبار آنلاین را ردیابی، نظارت و اصلاح نماید. نظارت ممکن است دشوار باشد؛ چرا که گوگل نتایج را به موقعیت جغرافیایی شخص جستجوکننده مرتبط می‌نماید، الگوریتم گوگل ممکن است نتیجه ناخواسته‌ای را نه در شهر محل سکونت مشتریان، بلکه در خارج از کشور ارائه دهد. در ابتدا Searchreputation.net در نظر داشت خدمات جامع “حذف کامل محتوا” را ارائه نماید، اما تومورچواوغلو خیلی زود از این سمت کناره‌گیری کرد. کاهش نتایج ناخواسته در صفحات جستجو بصورت اخلاقی دردسر کمتری دارد و اکثر مشتریان را راضی می‌کند، کسانی که فقط می‌خواهند آسیب را محدود کنند، می‌دانند که در فضای غرب وحشی اینترنت، نمی‌توانند آن را کاملاً از بین ببرند. تومورچواوغلو می‌گوید: «برای دستیابی به حذف کامل محتوا، انواعی از طرح‌ها و تجهیزات مشکوک وجود داشته است. ما نمی‌خواستیم با هیچ مسئله دیگری درگیر شویم.»

برخی از واسطه‌های بهبود اعتبار آنلاین کار را به فریلنسرهایی واگذار می‌کنند که ممکن است از تاکتیک‌های بدون پرس‌و‌جو برای حذف مطالب استفاده نمایند. یکی از مشتریان احتمالی که پیش تومورچواوغلو آمده بود، پس از استخدام یک شرکت حذف محتوا، نامه‌هایی از ناشران دریافت می‌کرد که به دلیل روش‌های تهاجمی این شرکت، اقدامات قانونی را تهدید می‌کردند. تومورچواوغلو گفت: «آنچه که بعنوان یک مشکل کوچک شروع شود، می‌تواند به یک مشکل بزرگ تبدیل شود، بنابراین درخواست مشتری را قبول نکردیم.»

مانیت زمل، وکیل حقوقی تجاری و وکیل اینترنتی که در دانشگاه رایرسون تدریس می‌کند، می‌گوید: «برخی از سرویس‌های اصلاح اعتبار آنلاین (نه آنهایی که قبلاً ذکر شد) با سایت‌های اخاذی در ارتباط هستند. کسب‌وکارها ممکن است دیدگاهی منفی درباره آنها داشته باشند و تنها پس از یک بار دریافت خدمات حذف محتوا، این موضوع را اظهار نمایند و درخواست کمک نمایند. حتی در مواردی دیگر، اطلاعاتی شخصی که با یک سرویس ارائه دهنده خدمات اصلاح اعتبار آنلاین به اشتراک گذاشته شده است، در سایت‌های اخاذی رؤیت شده است. او می-گوید: قربانیان طعمه سامری‌های نیکوکار می‌شوند، با آنها قرارداد می‌بندند و مبالغ هنگفتی به آنها پرداخت می-نمایند. آدرسURL  ناپدید می شود. سپس بعد از یک هفته URL‌هایی جدید با همان محتوا ظاهر می‌شوند. قربانی دوباره طعمه می‌شود و مبلغ بیشتری به آنها می‌پردازد.»

بسیاری از مشتریان زمل پس از صرف ده‌ها هزار دلار برای خدمات مدیریت اعتبار آنلاین به سراغ او می‌آیند، که در نهایت نمی‌توانند از داستان‌های ساختگی در رابطه با بی‌بندوباری جنسی یا پدوفیلیا خلاص شوند. اما باز هم او اذعان می‌نماید روند قانونی به نسبتی که پردردسر و پرهزینه است، اغلب نتیجه بهتری به دنبال ندارد. شکایت از کسی برای افترا یا تجاوز به حریم خصوصی، همیشه مشکل را حل نمی‌کند، چرا که اطلاعات می‌تواند در آن سایت‌ها باقی بماند. بدتر از آن، اقدامات قانونی می‌تواند آسیب را تشدید نماید و وضعیت بدتر شود. درواقع همان اتهاماتی که نمی‌خواهید افشا شوند را در قالب یک پرونده عمومی در دادگاه مطرح می‌نمایید.

همچنین قانون نمی‌تواند کسی که مصمم به شکایت کردن باشد را منصرف نماید. در سال ۲۰١۸، پنجاه و دو کسب‌وکار و افراد حقیقی در یک اقدام مدنی علیه Nadire Atas مشارکت نمودند، او یک مشاور املاک در منطقه همیلتون بود که در دهه ١۹۹۰ از کار خود اخراج شده بود. دادگاه تشخیص داد که آتاس در طی تقریباً دو دهه، حجم خیلی زیادی از مطالب نادرست (تقریباً ١۳۰۰۰ بیانیه افتراآمیز) در مورد افرادی (مرتبط با مردم) که معتقد بود به او ظلم کرده‌اند، منتشر کرده است. در ژانویه گذشته، دادگاه عالی انتاریو به نفع شاکیان رأی داد. آتاس در فوریه به دلیل آزار و اذیت و افترا دستگیر شد. او به شرط عدم‌تماس مستقیم یا غیرمستقیم با افراد یا همکارانشان به قید وثیقه آزاد شد. او همچنین از استفاده از هر دستگاهی که قابلیت اتصال به اینترنت را داشته باشد منع شد. به گفته نیویورک تایمز، برخی از شاکیان برای رسیدگی به مطالب توهین‌آمیز، سرویس‌های اصلاح اعتبار آنلاین را استخدام نمودند و به کار خود ادامه دادند.

اما به نظر می‌رسد آتاس به انتشار این مطالب ادامه داده است. لوک گرولئو (Luc Groleau) یک متخصص فناوری اطلاعات است که کارآگاهی آنلاین او در تشکیل پرونده علیه آتاس نقشی اساسی داشت (او با دختر مردی که آتاس را اخراج کرده بود ازدواج کرده بود، همین برای آتاس کافی بود تا فرزند گرولئو را پدوفیل خطاب کند). در ماه مارس، لوک متوجه شد که آتاس ممکن است درست از همان جایی که کارش را متوقف کرده بود، چهار قربانی جدید را هدف قرار داده باشد، از جمله دختر سردبیر نیویورک تایمز، که آتاس سال گذشته پس از امتناع از پاک کردن مقاله‌ای در مورد پرونده‌اش به او حمله کرده بود. گرولئو می‌گوید پیگیری بی‌رحمی و سرسختی آتاس مرا کاملاً نابود کرده است.

در حال حاضر راه‌حل‌های محدودی وجود دارد. سهولت و سادگی‌ که زندگی آنلاین را در دسترس و مقدور کرده است، همچنین برای افرادی که کینه‌توزی و نفرت‌پراکنی می‌کنند و برای کسانی که فرصت‌های مالی را در این تمایلات می‌بینند نیز فراهم و مقدور است. وجود اقتصاد عجیب و غریب اعتبار آنلاین، عمدتاً ناشی از ماده ۲۳۰ قانون شایستگی ارتباطات ایالات متحده آمریکا است. این قانون که در سال ١۹۹۶ تصویب شد، از شرکت‌های اینترنتی اعم از گوگل یا shesahomewrecker.com، در برابر مسئولیت ناشی از ارسال موارد غیرقانونی توسط دیگران در سایت‌هایشان محافظت می‌نماید. بدون این قانون، پلتفرم‌ها تحت تأثیر ارزیابی دقیقی از  حجم زیادی از محتوای تولید شده کاربرانی که به آنها وابسته هستند، قرار می‌گیرند. از آنجایی که تعداد زیادی از این وب-سایت‌ها در ایالات متحده میزبانی می شوند، و به دلیل اینکه در دنیای اینترنت حد و مرز مفهومی ندارد و همچنین به‌خاطر اینکه اجرای قانون یک کشور در سایر کشورها سخت است، ماده ۲۳۰ تأثیری جهانی داشته است.

در مقابل، قانون کپی‌رایت هزاره دیجیتال ایالات متحده (DMCA) که در سال ١۹۹۸ تصویب شد، وب‌سایت‌ها را مجاب می‌نماید تا بر اساس مطالبی که کاربران دارای حق کپی‌رایت منتشر می‌کنند، رفتار کنند و در نتیجه، بیشتر پلتفرم‌های متداول فرآیندی برای حذف آن دارند. در واقع، بعضی از افرادی که سعی می‌کنند انواع خاصی از محتوای ناخواسته (مثلاً عکسی از آنها که محتوای پدوفیلی به آن اضافه شده است) را حذف کنند، به جای ادعای هتک حرمت و افترا، ادعای نقض حق کپی‌رایت می‌کنند، زیرا روند حذف واضح تر است.

به گفته زمل، گوگل از دستورات دادگاه آمریکایی برای Deindex کردن سایت‌ها، یعنی حذف آنها از نتایج جستجو، بر اساس نقض حق کپی‌رایت تبعیت خواهد کرد، اما تا همین اواخر، فقط مطالبی که ادعا میشد توهین‌آمیز هستند را داوطلبانه از لیست نتایج خارج کرده بود. نتایج بستگی به این دارد که کدام یک از مدیران شرکت به درخواست رسیدگی می کنند. Network HONR که یک سازمان غیرانتفاعی مستقر در فلوریدا است و برای محافظت از افراد در برابر سوء‌استفاده آنلاین تأسیس شده است، موفق شده است گوگل را متقاعد نماید صفحات قربانیانی که نمایندگی آنها را برعهده دارد را از فهرست نتایج جستجو خارج نماید (داوطلبان HONR به حذف حدود ۲۰۰۰ مورد از محتوای مربوط به خانواده گرولئو کمک کردند). در ماه ژوئن، گوگل تغییراتی در الگوریتم خود اجرا کرد، به طوری که نتایج جستجو  برای افرادی که در چندین وب سایت مورد افترا واقع می‌شوند، به طور خودکار حذف خواهد شد.

با این حال، هیچ یک از آن‌ها برای یک فرد معمولی که نگران چیزی است که کارفرما در نتایج جستجوی گوگل می‌بیند، آسان نیست و اصلاً به نوجوانی که مورد آزار و اذیت واقع شده اهمیتی نمی‌دهند. امیلی لیدلاو (Emily Laidlaw) دانشیار دانشکده حقوق دانشگاه کالگری که در مورد آسیب‌های آنلاین مقالاتی نوشته است، اصلاحاتی قانونی پیشنهاد کرده است تا به دادگاه‌های آنلاین اجازه دهد اختلافات مربوط به افترا و آزار را  قبل از اینکه در دادگاه به پایان برسند حل و فصل نماید. او استدلال می‌کند چنین دادگاه‌هایی می‌توانند با استفاده از روش‌هایی که دادگاه‌های سنتی تخصصی ندارند، طیف وسیع‌تری از ابزارها را برای بهبود اعتبار آنلاین ارائه نمایند، مانند کارشناسان مستقل که محتوا را از نتایج جستجو حذف می‌کنند. روایت عجیبی که مدت‌ها مرسوم بود این بود که: «اگر آنچه در حال وقوع است را دوست ندارید، آنلاین نشوید و در فضای مجازی حاضر نشوید.»

لیدلاو می‌گوید: «این دیگر یک دیدگاه قابل تحمل نیست و نمی‌توان از آن حمایت کرد، همه ما در زندگی شخصی و حرفه‌ای خود همواره آنلاین هستیم و در فضای مجازی حضور داریم.»

ارل در حالی که یک تجارت چند میلیون دلاری برای نجات مردم و شرکت ها از شرمساری و آبروریزی ایجاد کرده است، معتقد است که: «بدنام کردن مردم خیلی آسان شده است. شما همچنان که در یک بعدازظهر سر جای خود نشسته‌اید می‌توانید به اعتبار یک کسب‌وکار ۵۰ هزار دلار خسارت وارد نماید.»

منبع: والروس

مطالب مشابه