آخرین مطالب

روش‌های هک کردن زمان که هر کسی باید آن را بداند.

من رابطهٔ عجیب و پیچده‌ای با تلفن همراهم دارم، اما هیچ‌وقت از برنامه‌ای که قابلیت نمایش زمانی که صرف کار با تلفن همراهم کرده‌ام، استفاده نکرده‌ام و همواره به‌جای رویارویی با واقعیت، سعی در انکار آن داشته‌ام. اما هنگامی که پسر چهارده‌ساله‌ام به‌طور مخفیانه این قابلیت را فعال کرد و بعد به خواندن آمار یک هفتهٔ من پرداخت، بسیار وحشت‌زده شدم: «چطور می‌تونی با من همچین کاری بکنی؟»

در هنگامی که او میزان زمان صرف‌شدهٔ من برای تماس‌های تلفنی، خواندن و پاسخ‌گویی به ایمیل‌ها و پرسه‌زدن در برنامه‌های اجتماعی را حساب می‌کرد، من بسیار شرمنده بودم، چون همهٔ ما می‌دانیم که زمان باارزشمندترین دارایی ماست. در حقیقت زمان تنها چیزی است که نمی‌توان آن را با پول خرید و با وجود گوشی‌های هوشمندی که همهٔ ما هر روز در حال استفاده از آن‌ها هستیم، هنوز نتوانسته‌ایم به‌درستی از هر دقیقه آن بهره ببریم. آن هم درحالی‌که می‌توانیم تنها با فشردن یک دکمه و نصب برنامه‌های مرتبط، زمانی را که صرف ورزش، خواب یا حتی گشت‌وگذار در اینترنت می‌کنیم را اندازه بگیریم.

این اندازه‌گیری برای خیلی از افراد مطلوب واقع شده است، برای مثال، نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهد که ۲۱ درصد از آمریکایی‌ها (۳۱ درصد از کسانی که درآمدشان بیش از ۷۵ هزار دلار در سال است) از ساعت هوشمند (مجهز به قدم‌شمار یا کالری‌شمار) استفاده می‌کنند، همچنین بیش از ۸۰ درصد از آن‌ها نیز دارای تلفن هوشمند هستند که بیشترشان دارای قابلیت محاسبهٔ میزان استفاده از برنامه‌های مختلف است. با‌این‌حال، با این‌که بسیاری از افراد دارای امکانات سنجش زمان هستند، اما تعداد کمی از آن استفاده می‌کنند و بقیه افراد اغلب از این ویژگی غافلند. همچنین براساس تحقیقات، افراد برای استفاده از فناوری‌های مرتبط با سنجش زمان استفاده از تلفن‌های همراه پذیرا هستند، اما به‌ندرت پیش می‌آید که رفتار و عملکرد خود را براساس آمارهای دریافتی تغییر دهند. انگار همیشه خواستار دریافت اطلاعات دربارهٔ چگونگی سپری کردن زمان خود و بررسی آن نیستیم و هنگام مواجه شدن با این مساله، عزمی برای تغییر آن نداریم. برای مثال می‌توان به‌ نظرسنجی استفاده از زمان در آمریکا استناد کرد:

طبق یافته‌های سازمان آمار در آمریکا، در سال ۲۰۲۰، یک فرد معمولی آمریکایی در شبانه‌روز، به‌طور متوسط دارای ۵ ساعت و نیم زمان برای انجام بسیاری از فعالیت‌های سالم و ارزشمند است (این زمان نسبت به سال ۲۰۱۹، ۳۷ دقیقه افزایش داشته است این امر به‌خاطر کاهش زمان کار و مسافرت است). اما در مقابل، طبق همین نظرسنجی، اغلب این افراد، فعالیت‌های منفعل و مبتنی بر صفحه‌نمایش را به فعالیت‌های سالم و شادی‌آور ترجیح داده‌اند. برطبق همین آمار، یک فرد آمریکایی در طول یک شبانه‌روز به‌طور متوسط ۲۲ دقیقه را صرف شرکت در ورزش و تفریح می‌کند، ۳۲ دقیقه را به معاشرت و برقراری ارتباط اختصاص می‌دهند و ۲۶ دقیقه را هم به استراحت و فکر کردن می‌پردازند. همچنین آن‌ها ۲۱۱ دقیقه را نیز سر تماشای تلویزیون می‌کنند که بیش از ۲.۵ برابر بیشتر از مجموع زمان ورزش، استراحت و معاشرت است.

این آمارها واقعی و برای آگاه کردن ماست.

مطالعات نشان داده که هرچه میزان تماشای تلویزیون بیشتر باشد، میزان رضایت از زندگی کمتر است و افرادی که بیشتر از رسانه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند از نظر اجتماعی نیز منزوی‌تر و گوشه‌گیرتر هستند. با بررسی این نکات می‌توان دریافت که افرادی که کمتر از ۳۰ دقیقه در روز تلویزیون تماشا می‌کنند، بیشترین رضایت را از زندگی خود دارند و کسانی که استفاده از رسانه‌های اجتماعی را به ۳۰ دقیقه در روز محدود می‌کنند، کمتر دچار تنهایی و افسردگی می‌شوند.

هنگامی که ما به‌جای فعالیت‌های دیگر، به تماشای تلویزیون یا استفاده از رسانه‌های اجتماعی می‌پردازیم، در حال انجام یک توافق اجتماعی هستیم. برای درک بهتر می‌توان گفت که ما به‌طور کامل برای این انتخاب‌ها مقصر نیستیم. زیرا فناوری و صفحات نمایش طراحی شده‌اند تا ما را مجذوب خود کنند.

اخیرا یک مطالعه این احتمال را مطرح کرده است که ما به علت داشتن نوعی آناتومی پیچیده، مجذوب صفحات مجازی می‌شویم. حلقه‌ای تکرارشونده و متشکل از دوپامین و احساس خوب که با نحوهٔ کار این پلتفرم‌ها تحریک می‌شود و نسبت سرگرم شدن ما پاسخ می‌دهد.

درست شبیه وقتی که ما پشت یک ماشین بازی نشسته‌ایم که به‌طور تصادفی پول پرداخت می‌کند، البته درست است که ما هرگز نمی‌توانیم پیش‌بینی کنیم چه زمانی قرار است برنده شویم، اما همین تمایل به ادامه بازی را در ما برمی‌انگیزد. همچنین تحقیقات نشان می‌دهند که با برداشتن گام‌هایی برای اطمینان از این‌که توافق‌های اجتماعی ما انتخاب‌های خودمان هستند، نه براساس احساسی که فناوری در ما ایجاد می‌کند، می‌توانیم بهترین روش استفاده از زمان را به‌دست آوریم.

این روش، صرفه‌جویی اجتماعی نام دارد و به این معنی است که ما تصمیمات فعالی دربارهٔ نحوهٔ گذران وقت خود می‌گیریم و سپس زمان خود را در جایی که می‌خواهیم پس‌انداز کرده و سرمایه‌گذاری می‌کنیم. خبر خوب این است که ما انسان‌ها، در کشف سریع آن‌چه می‌خواهیم، بسیار خبره هستیم. مثلا براساس یک تحقیق، تنها دیدن ۳.۳۸ نقاشی از یک سبک هنری، به شما می‌فهماند که آیا طرفدار آن سبک هستید یا نه یا مثلا نوشیدن ۱.۵ فنجان از یک نوشیدنی جدید برای تطابق آن با ذائقهٔ شما کافیست یا تنها به دو مقاله از یک کاندید شغلی نیاز دارید تا بفهمید که آیا فرد مناسبی برای استخدام در سمت شغلی موردنظر شرکت شما هست یا نه. حتی یکی از بزرگ‌ترین انتخاب‌های زندگی، یعنی ازدواج هم تنها در ۱۷۳ روز انجام می‌شود، یعنی تنها همین تعداد روز برای سپری کردن با یک نفر کافیست تا بفهمید که می‌خواهید با او ازدواج کنید یا خیر.

این مساله (و این مثال‌ها) برطبق ایدهٔ وابسته به اقتصاد اجتماعی، دارای دو نکته می‌باشند، اول این‌که شما همیشه قادر هستید تا تصمیمات اجتماعی بگیرید و دوم این‌که شما از قبل خواسته‌های خود را می‌دانید. درست همانند دوروتی در پایان فیلم جادوگر شهر اوز.

انتخاب

ما دارای حق انتخاب هستیم که در روز چگونه اوقات فراغت خود را بگذرانیم، پس خودتان را با فکر کردن به این‌که غرق در فناوری شده‌اید، گول نزنید، در عوض، به این فکر کنید که شما از فناوری چه استفاده‌ای می‌کنید، چون شما می‌دانید که به چه چیزهایی علاقه‌مند هستید و تصمیم می‌گیرید که خود را درگیر آن کنید (به بهای از دست دادن بسیاری از فرصت‌های دیگر).

البته اگر بخواهیم منصف باشیم، تنها تعداد کمی از ما می‌توانیم بدون گوشی‌هایمان به زندگی خود ادامه دهیم. آن‌ها برای ما، امنیت و راه‌های ارتباطی با دیگران را به ارمغان می‌آورند، به همین علت است که من گوشی خود را کنار نمی‌گذارم و به دیگران نیز توصیه نمی‌کنم که این کار را انجام دهند.

حتی ایرادی هم ندارد که به گوشی خود وابسته باشید، اما اگر به‌جای کمک به داشتن زندگی بهتر، در آن تداخل ایجاد کرده است، لازم است تا در نحوهٔ استفاده از آن تجدیدنظر کنید. البته ابتدا باید مثل من (و کاری که پسرم با من انجام داد)، متوجه این مشکل شده باشید. سپس با توجه به مدل مراحل تغییر، باید چهار مرحله را از سر بگذرانید:

قبل از تفکر، تفکر، آمادگی و عمل.

اگر از قبل عمیقا به این موضوع فکر کرده‌اید، پس دو مرحله نخست را پشت سر گذاشتید. حالا گام بعدی این است که یک برنامه آماده کنید و آن را عملی نمایید. در این‌جا دو روش وجود دارد:

  • حذف: ایجاد وقت‌های شخصی مانند وقت شام یا وقتی که هنگام خواب با همسر خود می‌گذرانید، آن هم بدون همراه داشتن تلفن همراه.
  • جایگزینی: عوض کردن زمان‌هایی که بیهوده با گوشی خود وقت می‌گذرانید با کارهایی که برای شما سودمند هستند، مانند تماس با یک دوست یا پیاده‌روی.

بنابراین، از این به بعد شما در هنگام برداشتن تلفن همراه خود ۳ انتخاب خواهید داشت: استفاده، حذف یا جایگزینی.

به‌یاد داشته باشید، جابه‌جایی با این روش‌های کوچک می‌تواند منجر به تغییرات بزرگی در زندگی هرکدام از ما بشود. البته این بدان معنا نیست که کار راحتی در پیش دارید، اما اگر بتوانید برای مدتی، مثلا دو ماه به انجام آن بپردازید، آن‌گاه این عمل تبدیل به عادتی عادی و محکم خواهد شد. تصور کردن زندگی بهتر در دو ماه آینده می‌تواند انگیزهٔ شما برای تغییر کردن باشد، ممکن است بیشتر ورزش کنید، بیشتر معاشرت کنید و از گذراندن وقت با افرادی که دوستشان دارید لذت ببرید. پس از همین حالا شروع کنید.

مطالب مشابه