آخرین مطالب

١۲۵ روز پرواز با یک U2 چه احساسی دارد؟

نکاتی که پیش از خواندن متن باید بدانید:

  • هواپیمای شناسایی بلندپرواز U-2، در طول بیش از ۶۰ سال، اطلاعات حساسی را از نقاط حساس در سراسر جهان جمع­آوری کرده است.
  • بااین‌حال، در طی این سال‌ها، تنها یک خلبان توانسته بیش از ۳۰۰۰ ساعت پرواز با هواپیمای تحسین‌برانگیز U-2 ملقب به اژدهابانو پرواز کند.
  • در ادامه از زبان خلبانی که موفق به انجام این کار شده است، به آنچه که برای رسیدن به این نقطه لازم است، می­پردازیم.

هنگامی که سرهنگ دوم جترو (جترو اسم رمز اوست، نام مستعاری که برای امنیت استفاده می­شود) خلبان نیروی هوایی ایالات متحده، برای اولین بار از وجود هواپیمایی غول‌پیکر به‌نام U-2 مطلع شد، تصمیم گرفت وارد طرح جاه­طلبانه آموزشی گزینش خلبانی این هواپیما شود.  او در گفت‌وگو با اینسایدر گفته: «خلبانی با اژدهابانو به‌معنی پروازی تنها و تک‌سرنشین در ارتفاع بالا همراه با پوشیدن لباس فضایی، بدون سلاح و بدون ترس، مایل‌ها دورتر از پایگاه اصلی و به‌نوعی افتخار مهمی محسوب می‌شد.»

سرهنگ دوم جترو برنامهٔ آموزشی را تکمیل کرد و شغل رویایی خود را که خلبانی U-2 بود، به دست آورد. این افتخاری است که فقط ١۰۷۹ نفر موفق به کسب آن شده‌اند.

تصویری از سرهنگ دوم جترو پس از تبدیل شدن به دومین خلبانی که به ۳۰۰۰ ساعت پرواز با U-2 در حین انجام وظیفه در پایگاه نیروی هوایی بیل رسید، ۲۹ سپتامبر ۲۰۲١ (نیروی هوایی ایالات متحده / Jason W.Cochran)

جترو پس از ١۰ بار اعزام به ماموریت بین سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰١۸، به درجه استاد خلبان اسکادران (گردان هوایی) یکم تجسس نائل شد، گردانی که مسئولیت آموزش تمامی خلبان­های U-2 را برعهده داشت. در حال حاضر، او جدیدترین کادر هوانوردان U-2 را در پایگاه نیروی هوایی بیل در کالیفرنیا آموزش می‌دهد و آنها را به انجام همان برنامه سخت‌گیرانه‌ای که ١۵ سال پیش به اتمام رساند، وادار می­نماید. در ماه سپتامبر، جترو تبدیل به دومین خلبان در تاریخ شد که به ۳۰۰۰ ساعت خلبانی با U-2 رسید و اولین خلبانی بود که این کار را در حین انجام وظیفه انجام داد.

او به اینسایدر از پروازهای مهم خود و چگونگی گذراندن معادل ١۲۵ روز پرواز با U-2 می­گوید.

تصویری از یک U-2 بر فراز کوه­های سیرا نوادا در کالیفرنیا – ۲۳ مارس ۲۰١۶ – گروهبان نیروی هوایی – کارکنان ایالات متحده رابرت ام تروخیلو (Robert M. Trujillo)

هیچ وقت کهنه نمی­شود.

این جت اغلب در ارتفاع حدود ۷۰ هزار فوتی پرواز می­کند، جایی که می‌توان منظره‌ای از انحنای زمین را به‌خوبی مشاهده کرد. جترو در این‌باره می‌گوید: «از آن‌جایی که چشم ما آن‌قدر به دیدن افق مسطح عادت کرده­ است، دیدن این منحنی عجیب است و به نحوی وادار می­شوید به عقب برگردید و به آن نگاه کنید و با تعجب بگوید چه جالب! چه‌قدر خمیده است. تصویری که واقعاً زیبا است و هرگز کهنه نمی‌شود.»

اما ۷۰ هزار پا، بالاتر از خط آرمسترانگ، جایی است که آب در دمای بدن به جوش می‌آید و زندگی پایدار نیست، و به همین دلیل نه تنها به یک کابین دارای فشار مصنوعی، بلکه به لباسی حجیم با فشار کامل مشابه آنچه فضانوردان در مأموریت‌های شاتل استفاده می‌کنند نیاز است. لباسی که برای پرواز با U-2 استفاده می­شود، تقریباً شبیه لباسی است که یک فضانورد برای انجام یک مأموریت در فضا می­پوشد.

اما پوشیدن این لباس فضانوردی که شما می‌تواند شما را در فشار صفر زنده نگه دارد و به خلبانان زن و مرد اجازه دهد در میانه یک پرواز ادرار کنند، آسان نیست. برای این کار به تکنسین­های اختصاصی از اسکادران پشتیبان  فیزیولوژیکی نیاز است تا به جترو و سایر خلبانان U-2، کمک کنند.

تصویری از نیروهای هوایی از اسکادران نهم پشتیبانی فیزیولوژیکی که به سرهنگ دوم جترو کمک می­کنند تا لباس فضانوردی خود را بپوشد. ۲۹ سپتامبر ۲۰۲١.  (نیروی هوایی ایالات متحده – خلبان ارشد Jason W.Cochran)

تکنسین­ها با همان توجهی که مأموران کنترل و نگهداری هواپیما به هواپیمای خود می­کنند، از لباس­های پرواز مراقبت می­نمایند. تماشای کارآموزان جدید U-2 که هنگام پوشیدن و خارج شدن از لباس مخصوص خلبانی با تکنسین­های پشتیبانی فیزیولوژیکی همکاری می­کنند، می­تواند جالب و خنده­دار باشد. جترو می­گوید: «این کار شبیه به زمانی است که برای اولین بار می‌خواهید برقصید و هیچ ایده‌ای ندارید که چطور باید این کار را انجام دهید.»

هنگامی که او لباس مخصوص را می‌پوشد، بر روی یک تخت بزرگ دراز می­کشد تا به اکسیژن و هوای خنک متصل شود. لباس باد شده ممکن است گرم و تنگ باشد. بالا رفتن از پلکان به داخل هواپیما و نشستن داخل آن معضل دیگری است، زیرا خلبانان U-2 با پوشیدن چنین لباسی نمی­توانند کمربند خود را در کابین خلبان ببندند و دوباره به کمک تکنسین ها نیاز دارند.

تکنسین ها همچنین درخواست‌های غذای خلبانان و گاتورید (Gatorade) رنگی که نوشیدنی موردعلاقه آن‌ها قبل از پرواز است را برایشان فراهم می‌کنند. وعده­های غذایی آنها در طول پرواز پوره می­شود و برای سهولت استفاده در یک لوله فلزی شبیه به تیوب خمیر دندان تزریق می­شود.

جترو اظهار می­کند ما یک رژیم غذایی سرشار از پروتئین با پسماند پایین لحاظ می­نماییم. چون نباید در آن ارتفاع نفخ کنیم. با کاهش فشار، میزان گاز افزایش می­یابد، بنابراین می­تواند موجب ناراحتی شما در جت شود.

۳۰۰۰ ساعت با بانوی اژدها

تصویری از جترو در حال بررسی و انجام چک لیست‌های قبل از پرواز در یو-۲، ۲۹ سپتامبر ۲۰۲١ (نیروی هوایی ایالات متحده / خلبان ارشد Jason W.Cochran)

ایالات متحده آمریکا بیش از نیم‌قرن است که از U-2 استفاده می‌نماید و در طول جنگ سرد پرواز­های خود در راستای اجرای مأموریت­های جمع­آوری اطلاعات بر فراز اتحاد جماهیر شوروی، ویتنام، چین و کوبا را با استفاده از این هواپیما انجام می­داد. همچنین در سال­های اخیر مأموریت­هایی بر فراز عراق و افغانستان انجام داده است. این هواپیما برای پرواز در هر ساعتی از شبانه­روز و در هر شرایط آب‌وهوایی طراحی شده است.

امکانات هواپیمای U-2 از نظر فنی ارتقاء یافته است، اما کابین خلبان اصلی در ۴۰ سال گذشته تغییر چندانی نکرده است. برخورداری از آی‌پد و فناوری مسیریابی پیشرفته که جایگزین نمودارها و نقشه‌های کاغذی شده‌اند، احتمالاً بزرگ‌ترین تغییرات نسبت به روزهای اولیه خلبانی جترو با U-2 بوده است. جترو می­گوید: «قبل از این بهینه‌سازی و ارتقای فنی، تنها با خوش­شانسی می‌توانستید بفهمید که دقیقاً کجا هستید.»

جترو که متولد تگزاس شرقی بود در دانشگاه به رسته آموزش افسران ذخیره (ROTC) پیوست تا رؤیای دوران کودکی خود یعنی خلبان شدن را دنبال نماید. او در ١١ نوامبر ۲۰۰١ تمرین پرواز را آغاز کرد و اولین پرواز انفرادی خود را در سال ۲۰۰۲ انجام داد، سپس در ادامه مسیر پیشرفت، خلبانی هواپیماهایی بزرگتری مانند بوئینگ سی-١۳۵ استراتولیفتر (C-135 Stratolifter) را هم تجربه کرد.

وقتی از آموزش خلبانی فارغ التحصیل شد، هنوز مطمئن نبود که دقیقاً می خواهد با چه هواپیمایی پرواز کند. فرمانده گردان هوایی و مربی او که خودش یک خلبان U-2 بود، به او پرواز با U-2 را پیشنهاد کرد. سپس جترو در گوگل به جستجوی درخواست برای خلبانی U-2 پرداخت و به این ترتیب فرآیند دشوار آموزش و گزینش خلبانی با این هواپیما را آغاز نمود.

تصویری از جترو در یک هواپیمای یو-۲ در پایگاه نیروی هوایی بیل، ۲۹ سپتامبر ۲۰۰١ (نیروی هوایی ایالات متحده / خلبان ارشد Jason W.Cochran)

طرح آموزش خلبانی این هواپیما به‌صورت گزینشی است. داوطلبانی که در مصاحبه دو هفته­ای موفق شوند، به مرحله بعدی یعنی آموزش با جت نورثروپ تی-۳۸ تالون (T-38 Talon)، که یک جت آموزشی مافوق صوت دو سرنشین است، می‌روند. پس از آن، نوبت آموزش و یادگیری پرواز، فرود و انجام مراحل اضطراری در یک U-2 واقعی فرا می‌رسد.

پس از انجام شش پرواز با U-2، هفتمین پرواز خلبانان آموزشی، اولین پرواز انفرادی آن‌ها با این هواپیمای غول‌پیکر خواهد بود. به گفته جترو، پس از آن تمرینات در ارتفاع بالا با لباس فضانوردی انجام می­شود. خلبان­ها پس از ١۴ پرواز، مورد ارزیابی قرار می­گیرند. قبولی در این آزمون به منزله این است که خلبان واجد شرایط پرواز با U-2 می­باشد. وی اضافه می‌کند: «در نهایت خلبان­ها را به مأموریت‌های انتخابی می­فرستیم، طرح آموزشی دیگری که در آن یاد می­گیرند چگونه با این هواپیما پرواز کنند و چگونه تهدیدها را پشت سر بگذارند. چنانچه فردی این مراحل را با موفقیت پشت سر بگذارند، تبدیل به یک خلبان واجد شرایط می­شود که آماده رفتن به مأموریت­های نظامی است.»

جترو در سال ۲۰۰۷، برای اولین بار به عنوان یک خلبان جدید U-2 به مأموریت اعزام شد. او که در پایگاه هوایی الظفره در امارات متحده عربی مستقر بود، مأموریت­هایی بر فراز عراق و افغانستان انجام داد. او با پرواز بر فراز صحراها و بیابان­ها، ١۰۰۰ ساعت اول خود را در عرض سه سال به اتمام رساند. بخشی از این مأموریت‌ها با صحبت کردن با نیروهای روی زمین و تصمیم‌گیری در حین پرواز بر فراز نواحی نامساعد دور از خانه و خارج از برد رادیویی پایگاه طی می‌شد.

او مأموریتی را در یک روز ابری بر فراز افغانستان در اوت ۲۰۰۷ بازگو می­کند که دو هلیکوپتر به‌طور جداگانه در فاصله ١۰۰ مایلی یکدیگر سقوط کردند و او به گروه نجات پیوست. او شروع به صحبت با خلبانان سرنگون شده کرد و با راهنمایی دادن به یک F-15  سعی نمود تا دشمن را دور کند تا نیروهای کمکی بتوانند خلبانان را نجات دهند.

یک خلبان و یک تلاش تیمی

 

تصویری از کوری بارتولومئو که به یک U-2 در هنگام برخاستن در پایگاه نیروی هوایی بیل کمک می­کند، ۲۳ مارس ۲۰۲١ (نیروی هوایی ایالات متحده / خلبان فرست کلاس Luis A. Ruiz-Vazque)

U-2 هواپیمای چالش­برانگیزی برای پرواز است و فرود آن، حتی سخت­تر هم است. طول بال­های این هواپیما ۳۲ متر است که برای پرواز در ارتفاع بالا بسیار مناسب است، اما در فاصله نزدیک به زمین کارآیی چندانی ندارد. همچنین بمنظور پرواز طولانی مدت در ارتفاعات بالا، قسمتی از U-2 از آن جدا می­شود (ارابه فرود دوچرخه‌ای آن، با چرخ‌های بال تکمیل می‌شود که هنگام برخاستن هواپیما از آن جدا می‌شوند). همچنین موقعیت خلبان در کابین، موجب محدود شدن دید خلبان شده و دیدن باند پرواز را در هنگام فرود دشوار می­نماید. مجموعه این عوامل به این معنی است که فرود هواپیما مستلزم تلاش فیزیکی زیادی از جانب خلبان و همچنین هماهنگی کل یک تیم برای نشاندن هواپیما به زمین می­باشد.

زمانی که خلبان جهت فرود به باند فرود نزدیک می­شود، یکی دیگر از خلبان­های U-2 سوار بر یک ماشین برروی زمین وی را تعقیب و از طریق بی­سیم راهنمایی می‌کند. وقتی هواپیما متوقف می‌شود، بدون چرخ‌های بال، حالا به یک سمت کج می‌شود.

تصویری از کوری بارتولومئو، سمت راست، زمانی که نشان افتخار پرواز ۳۰۰۰ ساعته را در پایگاه نیروی هوایی بیل به جترو تقدیم می نماید،۲۹ سپتامبر ۲۰۲١ (نیروی هوایی ایالات متحده / خلبان ارشد Jason W.Cochran)

هنگامی که جترو در بیل فرود آمد تا یک پرواز مهارتی معمولی را در ۲۹ سپتامبر به پایان برساند، او موفق به ثبت رکورد ۳۰۰۰ ساعت پرواز شده بود. او برای جشن گرفتن این نقطه عطف، به یک آبجو ساده پس از پرواز فکر می‌کرد، اما گردان هوایی او این رویداد را جشن گرفتند و به سمت هواپیمایش آمدند و او را تشویق نمودند. همسر و فرزندانش، کوری بارتولومئو خلبان مربی U-2 و فرمانده ناوگان پایگاه بیل، که در اولین اعزام جترو نیز حضور داشت، برای تبریک گفتن به او در این مراسم حضور داشتند.

آنها یک بطری شامپاین به او اهدا کردند و طبق سنت، او را به چالش کشیدند تا در حالی که یک پا را روی زمین و پای دیگر را روی نردبانی که به کابین هواپیمای پارک شده وصل بود، نگه داشته است، چوب پنبه درب بطری شامپاین را به بالای آشیانه پرتاب نماید.

او می­گوید: «من در این زمینه افتضاح هستم. چون هنوز موفق به پرتاب چوب‌بنبه به بالای آشیانه نشده‌ام.»

مطالب مشابه